Epiko 48: "Aba! Tumulong Ka!"

Sa dinami-dami ng mga problema ng ating lipunan, mukhang nakakalimutan na ng ating mga kabataan sa kasalukuyang henerasyon ang makialam sa mga isyu n gating lipunan. Oo. Dahil sa DOTA, Facebook, Twitter, online games at mga walang kakwenta-kwentang mga kanta ng mga papogi at pa-cute na singer, nakalimutan na ng mga kabataan ang tunay na problema.

Sa DOTA, kapag nanalo ka, ang saya mo, kung ano-ano pa ang natutunan mong lenggwahe. Ngunit hindi mo baa lam kung sino ang tunay na Scourge at Sentinel sa lipunan?

Puro ka Facebook at Twitter. May pakialam ka sa mga tao sa paligid mo at nagpo-post ng mga picture at video ng mga kung-ano-ano. Parang pakiramdam mo ay ikaw ang iniikutan ng mundo. Pero ikaw, may magagawa ba ang mga likes at followers mo sa milyun-milyong Pilipino na nagugutom at uhaw sa hustisya? Mas malaki ang mundo sa labas kaysa sa mundo ng internet. Puro lang iyan impormasyon, walang karanasan – karanasan ang na tunay na guro ng ating lipunan hindi ang internet.

Palagi kang nakikinig at nanonood ng mga kanta lalo na ng mga sikat. Wala silang pakialam sa iyo. Wala sialng pakialam kung pinapanood mo sila at ginagaya ang mga estilo ng pananamit. Nakukuha mong tiisin ang kalam ng iyong sikmura para lang makasabay sa uso. Pero ang totoo, hindi ka nila pinahahalagahan.

Tapos kung magreklamo ay parang sila ang hari. Na kanila ang lahat ng mga bagay sa mundo.

May nagawa ka ba?

May ginawa ka ba?

May itinulong ka ba?

Tumulong ka ba?

Hay! Ang kabataan nga naman ngayon.

Hindi ko alam kung bakit sa panahon ngayon ay tila wala nang alam ang mga kabataan sa kanilang paligid. Hindi na sila nakikialam at nagbabantay sa lipunan na kanilang ginagalawan. Marahil ay isa sa mga malalaking problema ay ang mga taong magtuturo sa kanila na maging mapagmatyag  para magsuri sa nangyayari sa lipunan.

Nakakalungkot din isipin na wala na ding pakialam ang mga guro sa ating lipunan. Magaling man sila magturo ng subject na hawak nila, pero wala na din silang pakialam sa nangyayari sa lipunan. Nakakaawa naman si Ma’m kasi para na siyang naglalakad na textbook. Subukan kaya nila na ipasok sa kanilang subject ang nangyayari sa lipunana. Ang kaso, may oras pa ba sila at interesado pa ba ang estudyante sa mga ganitong bagay?

Nagtatapos ang blog ko na hindi tumalakay sa pag-ibig at sa mabuti at masamang epekto nito. Bagkus, isang sensitibong isyu ang nagiging malaking problema ng lipunan. Makialam ka at magsuri sa paligid na ginagalawan mo.

Hindi habambuhay ay alipin o rebelde tayo ng pag-ibig. Kailangang gumising sila sa pantasya ng buhay at makialam o magmasid sa lipunan. May mas matinding problema ang lipunan natin kaysa kung magkano ang ibabayad mo sa pustahan o DOTA o kaya pang-internet mo. Ubusin mo ang oras sa pagbabasa ng dyaryo o panonood ng balita kaysa sa panonood ng mga gameshows o music videos ng mga artistang walang pakialam sa 'yo. Dapat kang makialam at kung may reklamo ka…

 

Aba! Tumulong ka!

 

Epiko 47: "Ang Kwento ng Dalawang Babaeng Nalulunod"

Masakit magamahal at iwan ng isang minamahal. Ngunit mas higit na mas masakit kapag alam niyo na nagmamahal kayo at hindi masuklian nag pagmamahal na inialay niyo sa kanya.

Nire-reciprocate ang pag-ibig. Hindi lang ikaw ang dapat tumatanggap o nagbibigay. Dapat pareho mo itong ginagawa sa isang tao. Dahil kung hindi, mas masakit ito sa damdamin.

May kasabihan sa Ingles na “Shame on you if you fool me once, shame on me if you fool me twice.” Pero talagang may mga tanga lang talaga pagdating sa pag-ibig. Kahit ilang beses na silang niloloko, nagpapaloko pa din dahil nagbubulagan sa katotothanan na walang .

Pero may isang pangyayari sa buhay natin na gigising sa  atin sa katotohanan at matatauhan sa mga kabaliwan na ginawa natin.

Tulad ng isang kwento na ibabahagi sa inyo.

Matagal nang niloloko ni Gene ang kanyang boyfriend na si Alvin. Dahil sa sikat at mataas na ang narrating ng babae bilang isang modelo. Nabulag siya sa kasikatan na naging sanhi upang kalimtan at ipagpalit sa iba si Alvin. Ilang beses na naghiwalay at nagkabalikan ang dalawa ngunit di pa din nagbabago ang kanilang sitwasyon. Patuloy na namamalimos ng atensyon ang lalaki sa kabila ng sakripisyo na ginawa at pagtalikod sa mga taong nagmamahal sa kanya. Hanggang sa madiskubre niya ang katotohanan. Ngunit nagbubulag-bulagan siya sa at paulit-ulit niyang sinasaksak sa puso niya na mahal pa siya ni Gene. Ngunit ang totoo, wala na talagang nararamdaman ang babae sa kanya kahit katiting.

Heto si Malen. Ang dating ginawang panakip-butas ni Alvin kay Gene. Alam niya ang nangyayari sa buhay ni Alvin. Gusto niya itong iligtas sa panlolokong ginagawa ni Gene.  Kahit na magkaibigan na lang sila, hindi siya nawala sa tabi ni Alvin. Mahal na mahal niya ito at sa tuwing nakikitang malungkot o umiiyak si Alvin dahil kay Gene, nahahati ang puso nito sa maraming bahagi. Ang kanyang tanging dasal ay magising si Alvin sa katotohanan.

Isang gabi, nalaman ni Alvin ang buong katotohanan tungkol sa bagong boyfriend ni Gene. Puro kasinungalingan ang narinig niya sa babae at nahahalata na din nya na lumalayo sa sa kanya si Gene. Nawala sa sarili si Alvin hanggang sa nagdesisyon siya na wakasan niya ang buhay niya. Uminom siya ng lason, nagdilim ang kanyang paningin at nawalan ng malay.

Nang nagising si Alvin, akala niya patay na siya. Nalaman niya na isinugod siya sa ospital ni Malen kasama ang isang kaibigan. Sa pangyayaring iyon, napaisip ng malalim si Alvin. Tinanong niya sa kanyang sarili kung bakit niya ito nagawa. Umiyak siya ng puno ng pagsisi at galit sa sarili. Isang malaking kamalian ang nagawa niya sa buhay niya.

Hanggang sa nagdesisyon na siya na tapusin na ng tuluyan ang lahat sa kanila ni Gene. Tumatawag siya sa celphone ngunit di siya sumasagot. Siguro ay nagdesisyon na din si Gene at sumuko na kay Alvin matapos na mabalitaan ang nangyari sa kanila. Doon pa lang, alam na ni Alvin kung kanino niya dapat ilaan ang puso niyang uhaw sa pagmamahal.

Ika-14 ng Pebrero, taong kasalukuyan, Lumapit si Alvin kay Malen upang humingi ng tawad sa mga kasalanang ginawa niya. Ngunit naunahan siya ng babae. Kasama ang mga tao sa paligid, lumuhod ang babae sa kanya, nagbigay ng rosas at lumuha at sinabing “Tanggapin mo ang rosas na ito tulad ng pagtanggap mong muli sa akin.” Buo na ang desisyon ni Malen na lunukin ang kanyang pride para kay Alvin.

Lumapit si Alvin, itinayo si Malen na humahagulgol, niyakap at binulong sa kanya ang mga sumusunod pangungusap.

“Noong nag-aagaw buhay ako, dalawang tao ang nakita ko sa panaginip ko. Pareho silang nalulunod. Hindi ko alam kung sino ang ililgtas ko. Sumisigaw ang isa na iligtas ko siya. Ngunit ang isa ay sumisigaw na iligtas ko ang isang babae. Alam mo, iniligtas ko ang babaeng nagsasabing iligtas ko ‘yung isang babaeng nalulunod.

“Bakit?” tanong ni Malen.

“Kailanaman hindi ka sumuko sa akin. Kahit alam mo na nahihirapan ako, hindi mo ako iniwan. Nasakatan ka, nagtiis at higit sa lahat, minahal mo ako kung ano ako, kung sino ako, kung ano ang nakaraan ko, at kung ano ang mga pagkakamali at kahinaan. Naging tanga ako kahit na alam ko na nasasaktan ka sa akin dahil minamahal ko ang isang tao na hindi masuklian ang pagmamahal ko sa kanya. Pero iba ka, hindi mo iniisip ang sarili mo.”

Lumuhod si Alvin kay Malen. Umiiyak at punong-puno ng pagsisisi at sinabi ito. “Can you be my Valentine… for life?”

At ang sumunod na pangyayari ay umukit na sa kasaysayan ng paaralan.

"Ikaw ang babaeng nalulunod na iniligtas ko. Sa pagkakataong ito, ikaw naman ang ililigtas sa kalungkutan at sakit na pinapasan mo nang dahil sa akin." wika ni Alvin.

Sa buhay, natatauhan o naliliwanagan tayo sa isang katotohan kapag may isang tao na nagpamulat sa atin ditto. Sa kaso ni Malen at Alvin, hindi ito nalalayo sa kwento ng bawat isa sa atin. Nagmamahal tayo ngunit may pagkakataon na nagmamahal din sila ng iba. Gayundin, may nagmamahala din sa atin na iba na mas nakakahigit kaysa sa una. Ito ay isang kwento ng kaliwanagan sa mga bagay-bagay tungkol sa pag-ibig na dapat nating isabuhay.

Kung magmamahal ka, okay lang na magmukhang tanga… dahil mayroon lang sa paligid na nagpapakatanga sa ‘yo… At siya ang tunay na nagmamahal sa ‘yo.

Epiko 46: "Ang Bababeng Hindi Naniniwala Sa Valentine's Day"

Hindi ko pa din makalimutan ang araw na ‘yun.

Tatlong taon na ang nakakalipas, Valentine’s Day noon. Tapos na ang klase ko ng mga oras na iyon. Hindi ko alam pero sa tuwing nakakasalubong ako nang dalawang magkasintahan ay naiisip ko na pinagpala ang araw na ito. Ang okasyon na ito ay nagpapaalaala sa atin ng kahalagahan ng pag-ibig sa bawat isa sa atin. Dahil dito, nagiging masaya, at mahalaga ang araw na ito.

Sa aking pagmumuni-muni, isang mensahe sa aking celphone ang natanggap ko – mula sa isang babae na nakalaimutan ko na “hindi” naniniwala sa espesyal na okasyon na ito.

Eksakto na wala kaming pasok dalawa, tinanong ko siya na kung pwede ko  siyang dalawin sa bahay nila. Pumayag naman siya. Nang nasa kanila na ako, naisip ko na yakagin siyang lumabas at maglakad-lakad.

Sa aming paglalalakad, tinanong ko siya kung naniniwala siya sa Valentine’s Day. Sabi niya, hindi naman pinaniniwalaan ng kanilang relihiyon ang ganitong klaseng okasyon. Medyo nalungkot ako sa sinabi niya. Pero naging isang hamon ito sa akin na kung paano ko ipapadama sa kanya ang kahalagahan ng araw na ito.

Gumala kami. Kumain, naglakad-lakad sa tyangge at nagkwentuhan. Ginawa kong masaya ang bawat sandali na magkasama sa kami. Hinayaan kong lumipas ang bawat oras na makasama siya at gumawa ng isang di makakalimutang alaala na umukit sa aming puso. Sa pagkakataon na ‘yon, pinaranas ko sa kanya ang kahalagahan ng Valentine’s Day. Doon niya napagtanto na isa itong mahalagang pagdiriwang sa dalawang taong namamahalan at kung paano ipadarama ang pagmamahal ng isang tao na di naniniwala sa araw ng mga puso. Niregaluhan ko siya ng bracelet, tanda ng aming samahan. Sinabi iko sa kanya ang dahilan kung bakit mahalaga ang February 14 sa nakakarami sa atin

Nang pauwi na kami, naisip ko na ito ang pinakamasayang Valentine’s Day ko sa piling ng isang taong hindi naniniwala dito. Ang maipadama sa kanya ang kahalagahan ng araw na ito ay hindi matatawaran ng chocolates, bulaklak at mamahaling regalo. Ang mga sandali na kasama ko siya isang alaala na di ko na malilimutan. Kahit na malayo na siya at hindi na kami nagkikita, alam ko sa sarili ko na may nagawa ako - ang maipadama ko sa kanya ang tunay na diwa ng Valentine's Day.

Ang pag-ibig, tulad ng sinabi ni San Valentino ay pagbabahagi ng kabutihan at katapatan ng kalooban. Walang taong hindi nakadama ng pag-ibig. Tayong lahat ay minamahal at nagmamahat ng kapamilya. Ngunit higit sa lahat, ang Diyos ang nag-iisang nakakaunawa sa atin kapag tinalikuran na nila tayo.

Happy Valentine's Day sa ating lahat. Maging maligaya nawa kayo sa piling ng mga nagmamahal, minamahal at mamahalin niyo.


 

Epiko 45: "Si Boyet at Si Girlie"

 

 

Isang nakakatawa ngunit may kurot sa puso ang isang kwento ng pag-ibig ang ibabahagi ko sa inyo.

Guwapo, matalino, mabait at talentado – ito si Boyet. Kung ilalarawan siya ay masasabi mo na siya ang perpektong lalaki sa buhay ng kahit sinong kababaihan. Maganda ang reputasyon ng kanyang pamilya at may kaya sa buhay.

Walang mag-aakala na wala siyang pinagdaraanang problema. Ang totoo, isang tao ang kanyang pinoproblema…  Ang maganda, matalino at masipag na si Girlie.

Nagkakilala ang dalawa sa isang eskwelahan. Sa unang tingin pa lang ni Boyet kay Girlie, nahulog na ang loob nito sa kanya.  Naging magkaibigan sila at naging malapit sa isa’t-isa.Nagsimula siyang magpapansin at gumawa ng paraan para makuha ang matamis na “Oo.” Ngunit sadyang mailap si Girlie. Hindi na napansin ni Boyet ang paglipas ng panahon hanggang sa naging propesyonal na manunulat si Boyet at isang guro ng pre-school si Girlie.

Itinuloy pa din ni Boyet ang panlilgaw kay Girlie kahit alam niya na nasa “friendzone” siya. Pinanghawakan niya ang sinabi ng babae na “Siguro ganito na lang muna tayo Boyet… kung okay lang sa ‘yo.”  Tinanggap naman niya iyon at naging classic example ng  “Abangers.” May mga pagkakataon na nalalaman niya na may mga lalaking umaaligid kay Girlie. Nasasaktan siya at nagseselos kahit hindi sila ni Girlie. Kahit na nagchi-chicks paminsan-minsan si Boyet, hindi niya makalimutan at mawala sa isip niya si Girlie. Naging theme song niya ang "Kaibigan Lang Pala" ni Jaramie, "Kailan" at "Kahit Habambuhay" ng Smokey Mountain at "Ang Pusa Mo" ng Pedicab.

Pakiramdam ni Boyet, umaasa siya sa wala. Pakiramdam niya ay para siyang pizza na may bubog na toppings at kapag nakikita niya si Girlie na may kasamang ibang lalaki. Ipinapanalangin niya na sana ay makatapak sila ng Lego pagkatapos maligo. Wasak na wasak si Boyet sa panunuyo kay Girlie. Pakiramdam niya, binabalewala siya nito habang kinakanta ang chorus ng kantang "Ang Pusa Mo." (Pakinggan mo ang kanta para malaman niyoo).

Pero ang totoo, ayaw pumasok sa relasyon ni Girlie sa kadahilanang mahal niya si Boyet. Ayaw niyang masakatan at ayaw niyang masira ang friendship nila. Mahalaga ito para sa kanya. Bukod pa doon ay may madilim na nakaraan si Girlie sa pakikipagrelasyon. Na-trauma siya sa isang guy na hindi nasuklian ang pagmamahal na ibinigay niya na halos ikabaliw at ikamatay niya. Simula noon, wala na siyang sineryosong lalaki. Ngunit nang nakilala niya si Boyet, nagbago ang lahat ngunit takot na takot siyang magmahal at masaktan muli kaya nilagay niya sa “friendzone” si Boyet.

 May pagkakataon na pinagtataguan niya si Boyet at hindi sinasagot ang mga mala-nobelang text nito. Ngunit malakas ang fighting spirit ni Boyet dahil hindi siya sumusuko. Hindi siya nauubusan ng gimik at mga paraan tulad ng pagbibigay ng pan de sal sa umaga kahit na may asong bantay sa bahay at hinahabol siya ng gwardiya o pagyayakag sa mga concert at events na alam niyang tatanggihan ni Girlie. Ngunit may pagkakataon din naman na pinupuri niya si Boyet sa kanyang ginagawa na malamang na nagbibigay ng dahilan kung bakit kailangan magpatuloy si Boyet na mahalin si Girlie. Dinadaan na lang ni Boyet sa biro ang lahat dahil ang gusto niyang mapangiti o mapasaya si Girli Maliit na bagay man ito sa nakakarami ay kayamanan na ito para kay Boyet.

Sa madaling salita, mahal nial ang isa’t-isa. Ngunit sadyang may mga bagay na hindi na dapat ipagpilitan pa.

Ang kwento ng pag-ibig nina Boyet at Girlie ay kwento nating lahat. Dahil mahal natin ang isang tao, hindi tayo sumusuko kahit na anong pagsubok o pahirap ang gawin nila sa atin. Minsan, natatakot tayong masaktan at magmahal kasi ayaw nating mawala ang pinakamahalaga at minamahal na tao sa buhay natin. Ngunit hindi lahat ay katulad ni Boyet. Napapagod din ang nakakarami sa atin at mabilis sumuko. Kung minsan, para tayong si Girle na nagiging makasarili at sarili lang ang iniisip. Ito ang dahilan kung bakit hindi natin matagpuan ang tunay na pag-ibig sa buhay natin.

 Normal lang na maging tanga sa pag-ibig. Ganun talaga eh. Kahit sino pwedeng makaranas nito. Ngunit tandaan niyo na may mas magandang bagay pa bukod sa pag-ibig. Kung gusto mong maging katulad ni Boyet o Girlie, gawin mo. Walang masama doon basta kung ito ang makakapagpasaya sa ‘yo, gawin mo. Ang pag-ibig ay punong-puno ng mga bagay na mahirap ipaliwanang. Sa banadang huli, ikaw ang magdedesisyon.

Bahala ka sa buhay mo.

 

 

Epiko 44: “Di Ka Masaya. Pagod Na Ako. Tapusin Na Natin Ito”

 

 

Mayroon akong isang kwento na ibabahagi sa ‘yo.

Naalala ko ang isang insidente sa aking buhay na nagmahal ko ng isang tao na higit pa sa sarili ko… na ibinigay ko ang lahat upang mapatunayan ang espesyal na nararamdaman ko sa kanya. Noong mga panahon na iyon, akala ko posible pala na ikaw lang ang nagmamahal. Ngunit aking napagtanto ang isang bagay na habang lumilipas ang panahon ay aking hindi nabibigyan ng pansin… partikular sa aking sarili.

Habang naglalakad ako pauwi, napansin ko ang isang daan na iisa lang ang lane. May dalawang sasakyan na nagkasalubong. Natigilan ang dalawa at nagtalo. Hindi sila magkasundo tungkol sa kung sino ang magbibigay o magpapaubaya para makadaan. Humantong ito sa pagtatalo hanggang sa nagkasakitan na sila.

Gusto kong umawat. Pero wala akong magawa. Sa halip, pinanood ko na lang sila.

Simpleng bagay lang pinangyarihan ng kanilang di pagkakaunawaan. Ngunit dahil wala sa kanila ang gustong magsakripisyo, hindi sila nagkaunawaan.

Malamang ganito din pagdating sa pag-ibig. Dapat nire-reciprocate. Kung baga sa daan, dapat “two way.” Sabi nga ni Ramon Bautista sa kanyang internet show na “Ramon Bautista’s Tale From The Friend Zone,” ang pag-ibig, ay hindi laging cheesy at huma-happy ending. Ang tunay na pag-ibig ay masakit, punong-puno ng sakripisyo at luha. Kapag naranasan ito ng isang tao, doon lang niya masasabi na nagmahal siya ng totoo. Hindi mo kailangan pahirapan o itulak ang iyong sarili sa isang tao na wala naman pakialam sa nararamdaman mo. Talagang nagiging tanga tayo pagdating sa aspetong ito. Ngunit kahit ano pa ang sabihin ng mga eksperto sa pagpapayo pagdating sa pag-ibig, sa bandang huli, kailangan mong suklian ang lahat ng isinakripisyo ng isang taong nagmamahal sa iyo nang sa ganoon ay magkaroon kayo ng maaayos na pagsasama.

Hindi ako eksperto pagdting sa pag-ibig. Kung tutuusin, hindi ako nadadala kapag nagmamahal ako. Wala akong itinitira sa sarili ko dahil para sa akin, ang taong mahal ko ay dapat marananasan na minsan sa buhay nila ay may nagmahal ng totoo at puno ng pag-asang makasama siya habambuhay.

Ngunit isa itong making katotohanan.

Paano mo masasabi na nagmahal ka ngunit di mo kayang suklian (o kung sakali man ay higitan pa) ang pagmamahal na ibinigay niya para sa ‘yo? Hindi naman yata tama ang lohika sa likod nito. Isang bagay ang malinaw – na isang malaking katangahan ang umaasa sa isang tao na hindi marunong magbalik ng lahat ng isinakripisyo sa kanya. Isang kalapastanganan ang tumatanggap lang at hindi nagbibigay.

Para sa mga taong takot at ayaw magsakripisyo pagdatying sa pag-ibig, walang pupuntahan ang relasyon niyo kung magiging makasarili kayo. Masama man isipin at unawain, ito ang realidad na pilit na tinatakasan ng sinuman. Ang pagkukulang ay hahanapin sa iba. Ang tanga ay matututo at ang sawi ay magiging panalo. Kung mayroon man na hindi pagkakaintindihan, isa sa inyo ng taong mahal mo ay hindi marunong tumanggap. Hindi magiging masaya, maayos at tatagal ang relasyn niyo.

Kung di na siya masaya sa sitwasyon at pagod ka na sa pagbibigay, mas mabuti pang tapusin na lang ang kung anong mayroon kayo.

Bakit ba ako nagsusulat ng mga ganitong klaseng blog, ito sa kadahilinanang nasa sitwasyon ako na tulad ng aking ipinaliwanang. Masakit pala kapag di ka kayang ipaglaban ng taong mahal mo… na kung saan ay malaki ang isinakripisyo mo para lamang mapatunayan na mahal mo siya. Ngunit parang hindi siya masaya at pinahahalagahan ang lahat ng aking ginawa.

Ano pa ang saysay para ituloy ito?

Wala!

Dumating sana ang panahon na maipaglaban niya ako. Hindi sa sinisingil ko siya sa mga binigay at ginawa ko sa kanya… Sana lang, maisip niya na kung hindi na siya masaya sa akin, pagod na ako.

Mas mabuti pa na tapusin na lang namin ang lahat-lahat sa amin.

Epiko 43: "Iputok Mo Sa Labas"

 

Malapit nang magtapos ang taong 2012. Excited na ang lahat sa “Year of the Water Snake.” Sari-saring prediksyon na ang lumalabas sa radyo, TV, pahayagan at Internet. Lahat ay excited sa pagpasok sa taong 2013.

Ngunit sa likod ng mga lucky charms, pagpapatupad ng “Sin Tax Bill,” hula at naunsyaming “End of the World” (ayon sa Mayan Calendar), mas patok pa din ang paggamit ng mga Pilipino ng paputok na namana pa natin mula sa mga Intsik. Sabi nga nila, dapat salubungin ang padating na taon na puno ng ingay ay ilaw dahil nagtataboy ito ng masamang espiritu.

Pagdating sa usapang paputok. Mayroon akong kwento na ibabahagi sa inyo.

Natatandaan ko pa noong bisperas ng bagong taon noong 1990, unang beses akong nakahawak ng labintador. Nagpaputok ako at muntik na akong masugatan. Pero hindi ako nadala, bagkus ay inubos ko pa ang isang balot nito. Kinagabihan, kasama ko ang mga kaibigan ko na magpaputok ng binili naming paputok. Isa sa mga kalaro ko (na pumanaw na) ay nagsindi nito na may taklob na basag na porselanang plato. Lahat kami ay naghihintay sa mangyayari. Ngunit hindi pa ito pumuputok Hanggang sa nilapitan ko ito at sinilip kung ano ang nangyari.

At nangyari na ang hindi inaasahan.

Noong mga sandaling iyon, wala akong makita at narindi ang pandinig ko. Para akong na-flashbang” sa Counter Strike. Nang medyo nakakakita na ako ng liwanag. Napansin ko na duguan na ang damit. Ko. Nakita ko na lang ang mga kalaro ko na tumatakbo palayo sa akin. Nagtaka ako. Hanggang sa unti-unti ko nang nalalasahan ang dugo sa akin labi. Doon na ako nakaramdam ng takot at kaba.

Agad akong umuwi sa amin. Wala sa bahay ang mga magulang ko kaya dali-dali akong umakyat sa loob bahay naming. Doon ko na nakita ang sarili ko sa salamain na duguan at sugatan. Ngunit hindi ako umiyak. Napansin ko na may nakatusok sa gitna ng aking kilay – isang mahabang bubog na nakabaon ng malalim. Hindi ko alam kung saan ako humugot ng lakas para hugutin ito.

Natataranta na ako ng mga oras na iyon. Hanggang sa nakita ko ang isang bote ng Eskinol sa may kabinet. Kumuha ako ng bulak at nilagyan ito at ipinahid sa mukha ko. Doon ako napasigaw sa hapdi at sakit (Note: Wala pang Eskinol na “Clear” kaya pati ‘yung tawas na nasa loob nito ay kasama nang naipinahid ko ito sa mukha).

Di nagtagal ay dumating ang mga magulang ko. Nang nakita nila ako, agad nila akong isinugod sa pinakamalapit na ospital. Natatandaan ko na tinahi ang parte ng mukha ko na kng saan binunot ko ang bubog.

Nagsilbing malaking aral ito sa akin. Nang dahil doon, mas nagging maingat ako sa paghawak ng paputok. Kahit hanggang ngayon, pag nagpapaputok ako, sinisigurado ko na walang disgrasya na magaganap… sa loob man o sa labas ng bahay.

Kaya kung maaari, mag-ingat tayo hindi lang tuwing bagong taon kundi sa mga taon na dadating sa ating buhay hindi lang sa paputok kundi sa mga bagay na pwede tayong makadisgrasya.. Tandaan natin na sa pag-iingat nagiging ligtas ang bawat isa at kung ligtas ka, panatag ka. Gumamit ng mga kasangkapan na pwedeng magligtas sa ‘yo sa oras ng kapahamakan. Kung kaya mong iligtas ang iba, tulungan mo sila sa pagbibigay ng mga payo o aral na magagamit nila kapag napapahamak sila.

Ngayong bagong taon, mag-ingat sa paputok. Huwag magpaputok sa loob ng bahay. Iputok mo sa labas.

Epiko 42: "Ang Hirap Isulat Ang Love Story Namin"

“Ehmergehrd! Ang hirap!”

Kanina ko pa gustong isulat ang isang kwento ng isang kahanga-hangang babae na nakilala ko ngayong taon na ito sa lugar na kung saan nakita ko ang kapanatagan at katahimikan ng buhay. Ngunit nagiging maingat ako sa mga salita na gagamitin ko sa kadahilanang masyado siyang sensitibo sa mga bagay na gusto kong sabihin. Sabihin na natin na nasa kanya ang isang katangian ng isang tunay na babae – sumpungin (o sa salitang balbal, “topakin.”)

Natatandaan ko pa ang una naming pagkikita: Agad kong napansin ang kanyang punto at tono ng pananalita… malambing na tila musika sa aking pandinig ngunit nakakabingi dahil marami siyang tanong na gusto kong sagutin. Hindi ko naman talaga siya pinapansin o talagang hindi siya papansinin. Ngunit kung titigan mo siya, makikita mo ang isang nakatagong kagandahan sa kanyang mga ngiti. Pero kapag kumanta na siya, parang matutupad ang sinasabi ng Mayan Calendar dahil sa boses niya na gugunaw ng mundo (sa madaling salita, mahilig siyang kumanta pero parang distorted ng bass ang boses niya).

Sa dinami-dami kong blogs na isinulat para sa mga particular na babaeng nagdaan sa buhay ko, ngayon lang ako nahirapan ng ganito. Ang hirap niyang ilarawan bilang isang babae. Hindi naman siya maganda, matangkad, matangos ang ilong at iba pang katangian na hinahanap ko sa isang babae. Iba siya sa lahat ng babaeng nakilala ko. Para bang pagsisihan mo ng malaki kapag sinaktan mo siya at pinaiyak. Noong una, ayokong tanggapin ang mga bagay tungkol sa kanya na pumapasok sa aking isip.Dumating sa punto na inilapit ko na ang sarili ko sa kanya upang malaman ko ang tunay niyang nararamdaman para sa akin. Ngunit talagang matibay ang pana ni kupido at tumagos sa puso ko at sa pagkakataong ito hindi ko pa nararanasan ang makaramdam sa isang babae na tulad nito.

Nasundan ito ng mga paglabas at paggala sa mga lugar na gusto namin puntahan. Kahit na medyo nakakailang kasi may kasama kami, alam ko na pareho kaming masaya dahil magkasama kami. Isang bagay din ang gustong-gusto ko sa kanya – Iyon ay kapag kinukunan ko siya ng larawan. Hindi ko alam sa sarili ko pero gustong-gusto ko siyang kunan ng larawan. Sa mga ngiti niya na nakukunan ko, isang saglit sa buhay niya ang nakukuha ko na nagiging isang kayamanan na walang katumbas na halaga.

Mahirap talagang isulat ang mga ginawa namin sa isa’t-isa. Parang isang magic na mahirap paniwalaan dahil may daya. Ngunit ang ngiti at saya na ibinigay niya sa akin ay hindi biro… kundi isang himala.

Hanggang sa minahal ko na siya ng tuluyan. Bagay na nagging dahilan upang maghilom ang sugat ng aking madilim na nakaraan.

Nais ko siyang pasalamatan sa mga bagay na ginawa niya sa akin (kahit wala siyang ideya. Malaking pagbabago ang ginawa niya sa buhay ko.). Nagsilbi siyang “pag-asa” sa puso kong luhaan, sugatan at hindi na mapakinabangan. Napatunayan ko na higit sa pagmamahal ang naramdaman ko sa kanya. Kaya nga hindi ko siya sasaktan, babaguhin at ikukumpara sa iba. Pakiramdam ko, para akong nagmahal sa unang pagkakaton na di nakaranas ng sakit at luha ng pag-ibig.

Kung anuman na mayroon kami ngayon, ito ay lubos kong ipinagpapasalamat. Walang sinuman ang pwedeng manakit o magpaluha sa kanya dahil kapag nangyari ‘yon, uubusin ko ang ngipin ng taong dumurog sa puso niya. Dahil sa kanya, tuluyan ko nang nakalimutan ang pait, sakit at dalamahati ng nakaraang taon sa piling ng isang babae na hindi nakayang ipaglaban at ipagtanggol ang pagmamahal na ibinigay ko sa kanya. Ngayon, sigurado na ako sa sarili ko na “siya” na talaga. Siya ang dahilan kung bakit ko kailangang magmahal muli na tila hindi nasaktan o nakaranas ng matinding pighati.

Ang dahilan? Mahal ko siya. Hindi ito ordinaryong pagmamahal. Mahal ko siya sa hindi mabilang na dahilan. Mahal ko siya sa hindi maipaliwanag na pakiramdam. Mahal ko siya dahil siya ang pag-asang hinahanap ko  para magpatuloy sa buhay. At higit sa lahat, mahal ko siya dahil siya ang tinitibok ng puso ko.